Isınan havanın nemi tutma kapasitesi artar, soğuyan yüzey ise bu nemi bir anda çiğ olarak geri ister; özellikle dış cephe yalıtımı zayıf veya pencere-kolon birleşiminde termal köprü oluşmuş dairelerde, iç yüzey sıcaklığı 13-14 °C’ye düştüğü anda havadaki nem cam buğusu gibi duvarlara oturur, köşe birleşimler önce sarımtırak leke sonra siyah küf halkası hâline gelir, gardırop arkasındaki elbiseler hafif rutubet kokusuyla “kış deposu” hissi verir. Bu tabloya banyo ve mutfakta buharı dışarı atacak yeterli aspirasyon eklenmeyince, nem evin içinde dolaşan muzip bir misafire dönüşür; sabah banyoda aynayı sildiğiniz bez öğlen salon perdesinin arkasında nem olarak karşınıza çıkar, parke derzlerini şişirir, alçıpan ek yerlerinde minik saç teli çatlaklar yaratır ve uzun vadede toz akarlarına besin kaynağı sunar.

Deprem yönetmeliğine uygun çizilmiş bir proje, şantiyede uygulama disiplinini kaybettiği anda kâğıt üzerindeki güvenliğini de kaybeder. Beton mikserine “bir kova su” ekleyip kıvamı akışkanlaştırmak, C30 tasarlanmış betonu dakikalar içinde C20’ye indirir; bu zayıf beton, depremde ilk ezilen eleman olur. Aynı mantıkla, kolon etriyeleri “demirden tasarruf” için 8 cm yerine 15 cm aralıkla sarıldığında beton patlar, donatı burkulur ve kolon baston gibi kıvrılır. Donatı yoğun birleşimlerde vibratör ucu girmezse bal-peteği boşluklar oluşur; betonarme eleman dışarıdan sağlam görünse de deprem yükünü omuzlayacak iç bütünlüğü yoktur.

Cephe panellerinin – ister kompozit, ister GRC ya da doğal taş olsun – binaya ankrajlandığı alüminyum karkas, statik projesi hazırlanırken rüzgâr emme–basma kuvvetlerine ve panel ağırlığına göre boyutlandırılır; ancak şantiyede çoğu kez “ölçü tutmadı” bahanesiyle U profiller birkaç santimetre aşağıya kaydırılır ya da kelepçeler tek vidalı geçici sabitleme ile bırakılır. İlk bakışta ciddi görünmeyen bu mikro tolerans sapmaları, cephe düzleminde 2-3 mm’lik “salınım” yaratır ve rüzgârlı havalarda paneller taşıyıcı profillere çarparak hem silikon derzleri koparır hem de gizli vidalarda metal yorulmasına yol açar; bir kış mevsimi geçmeden yağmur suyu arka boşluğa sızar, ısı yalıtımını ıslatır, iç duvar yüzeyinde soğuk nokta ve küf lekeleri görünür, kurumsal binalarda ısı giderleri hiç hesapta yokken %10-12 artar.

Tuğla, yüksek ısıl kütlesi sayesinde sıcak–soğuk dalgalanmalarını hapsettiği için yaz akşamı iç mekâna “gecikmeli serinlik” verir; fakat yoğunluk değeri 1400–1600 kg/m³ civarında olduğundan duvar başına düşen yük artar, deprem bölgelerinde ilave yatay donatı ve rijit diyafram ihtiyacı doğar. Bims blok ise hafif yapısıyla (≈ 700 kg/m³) betonarme kütleyi azaltır, deprem ivmesine daha az kütleyle karşı koyar; buna karşılık poroz yapısı ses yalıtımında zayıftır, ince sıva veya alçıpan kaplama ile ses soğurma performansı yükseltilmediğinde komşu daire sesleri bariz hissedilir, ayrıca su emme oranı tuğlaya göre yüksek olduğu için dış cephe su izolasyonu ihmal edilirse yüzey don-çöz döngülerinde pul pul dökülür.