Yeraltı su tablası yüksek veya denize / nehre yakın parsellerde, temel kotu beklenenden 30‑40 cm yukarı çıkabilir. O suyu en erken fark eden yer de asansör kuyusudur: fren tertibatı paslanır, kablo gergileri gevşer, motor izolasyonu bozulur — şantiye teslimine günler kala “kuyu doldu, kabin inemiyor” alarmı gelir. Mimar estetik hol detayını, müteahhit teslim takvimini, satın alma ekibi ise pahalı yedek parça arayışını aynı anda düşünmek zorunda kalır.

Sistematik çözüm temelden başlar. Kuyu döşemesine negatif kristal kaplama uygulayıp çevresini bentonit su tutucu bantla çevirin; kaplama betonla kimyasal bağ kurar, su basıncı artsa da mikro kanalları tıkar. Döşeme içinden geçen kablo‑boru geçişlerini polimer manşetle sızdırmaz hale getirin; “bir kutu mastik yeter” yaklaşımı uzun vadede su rotası açar. Kuyu taban kotunu, mümkünse dış drenaj kotunun üstüne konumlandırın; birkaç santimetrelik seviye farkı pompa yükünü ciddi azaltır.

Mekanik güvenlik şemsiyesini eksiksiz kurun. Tabanın en düşük noktasına en az iki dalgıç pompa yerleştirin: biri ana, diğeri yedek. Yedek pompanın ayrı sigorta ve farklı fazdan beslenmesi, aynı arızanın iki motoru birden devre dışı bırakmasını engeller. Pompa haznesine yüksek‑düşük seviye şamandırası yerine iletkenlik probu kullanmak, gres ve çamurla sıkışma riskini düşürür. Satın alma ekibi pompaları “kuru kontak alarm çıkışı ve geri akış klapesi” aksesuarlarıyla sipariş ederse, tesis yönetimi BMS’den su yükselmesini anında görebilir.

Projede bakım ve test kültürünü netleştirin. Teknik ekip teslim öncesi 24 saatlik statik su testi yaptırmalı; seviye değişimi mm bazında kaydedilir, pompa devreye girme‑durma değerleri doğrulanır. Müteahhit, garanti klasörüne aylık pompa test formu ve yılda bir kristal kaplama kontrol listesi ekler; bakımla ilgili “önce kim sorumlu?” tartışması başlamadan kapanmış olur. Böylece yeraltı suyu ne kadar yükselse de asansör kuyusu değil, sadece pompa haznesi ıslanır — kabinler de teslim takvimine göre katlara sorunsuz iner.