Şap, zemin kaplamasının altındaki görünmeyen ama tüm yüzeyin dayanıklılığını belirleyen en kritik katmandır. İyi atılmış bir şap; parkeyi çatlatmaz, seramiği seslendirmez, ısıyı dengeli dağıtır. Kötü bir şap ise tüm yüzeyin dengesini bozar ve bitmiş işi baştan yaptırır. Bu yüzden şap uygulaması, şantiyede “en hızlı geçilen kalem” değil, zemin kalitesini belirleyen bir yapı katmanı olarak ele alınmalıdır.

En sık karşılaşılan sorunlardan biri, zeminin farklı bölgelerinde seviye farkı oluşmasıdır. Bu durum genellikle yeterli mastar kullanılmadan atılan şaplarda görülür. Ustalar kendi “göz kararıyla” terazi tutturduğunu zanneder ama şap prizini aldığında yer yer kot farkları, eğimler ve bombe oluşur. Bu nedenle şap öncesinde mutlaka kot noktaları işaretlenmeli, lazerle yönlendirme yapılmalı ve mastar çizgileri kontrollü olarak yerleştirilmelidir.

Bir diğer kritik konu, şapın karışım oranı ve priz süresi. Geleneksel çimento esaslı şaplarda su/çimento oranı kontrolsüz olursa çatlama ve tozuma kaçınılmaz olur. Şap, hızlı kurutulmak için açık bırakıldığında üst kabuk hemen priz alır, alt tabaka nemli kaldığı için yüzeyde gerilim başlar ve bu durum kısa sürede çatlaklara neden olur. Hava akımının yoğun olduğu alanlarda şap uygulaması yapılacaksa, priz süresi boyunca yüzey korumaya alınmalı, gerektiğinde sisleme ile nem dengelenmelidir.

Yerden ısıtma sistemli zeminlerde ise genleşme derzleri olmazsa olmazdır. Borular üzerine atılan şap, ısıtma sistemi devreye girdiğinde genleşir ve ilk etapta çıplak gözle görülmeyen çatlaklar oluşur. Bu çatlaklar zamanla seramikte veya parkenin bağlantı yerlerinde bozulma yaratır. Bu nedenle uygulama öncesinde şap karışımına polipropilen fiber katkı eklenmeli ve geniş alanlarda mutlaka genleşme derzleri bırakılmalıdır.

Unutulmamalı ki, iyi bir şap, iyi bir yüzeyin habercisidir. Zemin ne olursa olsun; taşıyıcı katman kötüyse, üstteki tüm malzeme eninde sonunda sorun verir.