Yeraltı su tablası yüksek veya denize / nehre yakın parsellerde, temel kotu beklenenden 30‑40 cm yukarı çıkabilir. O suyu en erken fark eden yer de asansör kuyusudur: fren tertibatı paslanır, kablo gergileri gevşer, motor izolasyonu bozulur — şantiye teslimine günler kala “kuyu doldu, kabin inemiyor” alarmı gelir. Mimar estetik hol detayını, müteahhit teslim takvimini, satın alma ekibi ise pahalı yedek parça arayışını aynı anda düşünmek zorunda kalır.

Dış cephe; yapının ilk görünen yüzü olduğu kadar, en çok yük ve çevresel etkiye maruz kalan katmanıdır. Yanlış malzeme seçimi ya da hatalı uygulama sonucu, daha iskan alınmadan çatlayan sıvalar, sararan cephe boyaları, esneyen paneller, sarkan derz profilleri görülür. Mimar, estetik hedefinden uzaklaşır; müteahhit, onarım yüküyle boğuşur; satın alma ise “aynı ürünü bulamıyoruz” telaşıyla liste günceller.

Yerden ısıtma sistemleri konforlu yaşam alanları oluşturmak açısından büyük avantaj sunsa da, yanlış uygulama ya da plansız kurulum durumunda ciddi konforsuzluklara, çatlayan şaplara ve zor tespit edilen arızalara neden olur. Bu sistem doğru uygulandığında kullanıcı memnuniyetini artırır, yanlış uygulandığında ise hem mimarı hem de müteahhidi müşteriyle karşı karşıya getirir.

Şap, zemin kaplamasının altındaki görünmeyen ama tüm yüzeyin dayanıklılığını belirleyen en kritik katmandır. İyi atılmış bir şap; parkeyi çatlatmaz, seramiği seslendirmez, ısıyı dengeli dağıtır. Kötü bir şap ise tüm yüzeyin dengesini bozar ve bitmiş işi baştan yaptırır. Bu yüzden şap uygulaması, şantiyede “en hızlı geçilen kalem” değil, zemin kalitesini belirleyen bir yapı katmanı olarak ele alınmalıdır.